hyperfictie

Oh oh, de overmoed

2008-01-04T11:03:00.000+01:00

Het licht staat op rood en ik steek de straat over. M. blijft netjes wachten op de stoep achter me en roept me iets na. Twee seconden later staat ze naast me en kijkt me vragend aan. 'Meer risico's nemen,' zeg ik. 'Een van mijn nieuwjaarsvoornemens. Dus ik dacht: laat ik klein beginnen.'

Omdat Sigmund er niet meer is, vraag ik het maar aan U

2008-01-02T16:43:00.000+01:00

Hoe komt het toch dat ik, telkens ik in Grunbergs brievenroman 'Omdat ik u begeer' lees, zin krijg in sigaretten en single malt? Eerder bizar als ex-roker zonder ook maar een fles whiskey in mijn bezit.

Iedereen microberoemd

2007-12-31T15:55:00.000+01:00

Microcelebrity is the phenomenon of being extremely well known not to millions but to a small group — a thousand people, or maybe only a few dozen.

Interessant artikel over de inkijk in andere levens die blogs met zich meebrengen en de public relations als gevolg. De concepten zijn universeel menselijk (de nood aan vergelijken met de peers/groep, het fine-tunen van de gemeenschappelijke waarden en het door 'gewenst gedrag' de plaats in de groep handhaven), de invulling wordt ongezien anders.

Nog even en we zien bloggers met hun URL netjes op de hemdkraag geborduurd verschijnen op Flickr?

Voor volledig artikel zie hier.

via

36,8°C bijvoorbeeld en af en toe een ietsje meer

2007-12-30T01:20:00.000+01:00

Van harte.

Omdat de rest van de wereld het ook al deed

2007-12-27T16:29:00.000+01:00

Lang heb ik weerstand geboden. Schreeuwlelijke lay-out. De overdaad aan banale beelden die een mens dagelijks te verwerken krijgt. Mijn gebrek aan daadkracht en moed.

Maar dan heb je ineens een paar dagen vrij en voor je het weet heb je een flickr-account aangemaakt, een paar beelden geselecteerd en maak je een link op je blog.

Tja.

Meer na de break

2007-11-01T23:01:00.000+01:00

Aan schrijven kom ik momenteel niet toe, tenzij wat grafitti aan de binnenkant van mijn hoofd. Ik weet niet wat het is, het weer, het vallen van de bladeren alweer, of de baan van het leven waar ik nu door passeer. Maar vooraleer u denkt dat ik opnieuw onaangekondigd de nooduitgang kies en dit blog als een lekke matras laat leeglopen, dit bericht. De koffers staan klaar, morgen vertrek ik naar andere oorden en als ik terugkom blaas ik nieuw leven, neem een tweede adem en zo van die dingen meer. Heus.

Terug begin december, na de overdosis graniet. Het ga u goed.

België-Nederland

2007-09-07T11:19:00.000+02:00

Nederland een progressief land?

Kinderen worden er verdorie nog steeds in ponden geboren!

Klein racisme

2007-09-02T20:28:00.000+02:00

Net toen ik de Metro verliet zag ik de zwarte man. Hij viel onmiddellijk op, één oogopslag was genoeg. Zelfs nu, twee dagen later, haal ik me hem nog vlotjes voor de geest. Het was de pleister op zijn linker wang. Zo’n kleine ronde plakker, met een vierkant kussentje in het midden. Huidkleurig, al was die term voor deze man misplaatst. De pleister was bleek en stak fel af tegen zijn bruine vel. Het was een grappig zicht, maar ook ietwat tragisch, als een kameleon die zich van kleur had vergist.

haiku (3)

2007-08-22T19:05:00.000+02:00

koppig groeit het gras
dwars door koud en grijs beton
steeds op zoek naar zon

Clair-obscur

2007-08-08T18:55:00.000+02:00

Collega: De laatste van de Editors al gehoord?
Ik: Ja, ferm. En Interpol, die is ook schitterend!
Collega: Ja, vind ik ook goed, al vind ik de Editors wel beter, want ... (zoekt naar zijn woorden)
Ik: Hmm, ik vind Interpol eigenlijk beter, omdat ... (zoek naar mijn woorden)
Collega: Wel, ik vind Interpol zo donker.
Ik: Precies.

24

2007-08-08T10:47:00.000+02:00

00.48 Ik schrik van het late uur, maar dan ook weer niet want ik vecht al een aantal bladzijden tegen de slaap. Verdraaide Potter. Het licht gaat uit en ik bedenk me dat ‘occlumency’ best een handige eigenschap moet zijn om allerhande ongewenste gedachten weg te houden.

08.00 De wekker gaat een eerste maal.

9.30 Mijn fiets staat tegen een verkeerslicht. Ergens luidt een kerkklok terwijl ik mijn band oppomp, de tweede keer al die dag. Een vrouw met kind op fiets me voorbij en kijkt me glimlachend aan.

10.46 Ik wacht tot collega C. naar een ander lokaal vertrekt om stiekum blogger te openen.

12.50 Op het gelijkvloers ga ik op zoek naar échte koffie - wat het Nescafé-automaat op onze gang produceert is de naam 'koffie' niet eens waard - en loop nadien het krantenwinkeltje binnen. 'Harry dood', lees ik op een krant die dubbelgevouwen in het rek steekt. Ik kan niet zien of er een vraagteken, punt of uitroepteken volgt.

17.25 Ik klik en tik wat in het rond. Wat email, internet tussendoor, een document hier en daar. Potter is een held, denk ik. Hij doet wat moet gedaan, ook al is hij bang en twijfelt hij over de te volgen weg. Duizenden, nee, miljoenen, hijsen zich elke dag opnieuw het bed uit om te beginnen aan alweer een dag van doen wat zij moeten doen, ook al zijn ze bang en twijfelen ze over de te volgen weg. Zijn dit de mindere helden? Niet in mijn ogen. Misschien vraagt dit zelfs meer moed. Al betwijfel ik of iemand daar ooit een boek aan zal wijden.

18.50 Ik fiets terug naar huis, al voelt de kale tweekamerflat die ik huur in Utrecht niet echt als thuis. Ik neem de lange weg, zodat ik een stuk door het bos rijd. Ik krijg het gevoel dat ik op vakantie ben. Dat gevoel duurt vijf minuten.

23.36 Ik weet het nu. Ik sla het boek dicht, veeg de tranen uit mijn ogen en ga slapen.

Kentering van een voornemen

2007-07-28T14:58:00.000+02:00

Het druiste compleet in tegen voornemen 7 van de nieuwjaarslijst, maar aan de lokroep van een boek over liefde, passie én de vergankelijkheid van gevoelens kon ik met de beste wil van de wereld niet weerstaan. Tel daar bij op het feit dat de tip kwam van een nieuw verworven vriend – na de zin ‘Mag ik je wat vragen, wil jij vrienden met me worden?’ waren een handdruk en een verlegen glimlach gevolgd - en ik was helemaal verloren. Het boek kon niet snel genoeg in mijn bezit zijn.

Sàndor Màrai’s ‘Kentering van een huwelijk’ is alles wat ik ervan verwachtte. Eigenlijk een boek om tergend traag te lezen. Zin voor zin. Bij het punt gekomen, het boek in de schoot leggen en minutenlang, of zo lang nodig, voor je uit of naar het plafond staren, met het boek in de hand verdwalen in jezelf, zwerven langs vroeger verdriet en vergeelde vreugde. Maar dit boek lees ik hongerig en gulzig. Terwijl ik onderga hoe de schrijver bijt en troost tegelijkertijd, stuwen zijn zinnen me verder naar de volgende bladzijde, naar het volgende ‘zo-is-het’-moment. Want zo is grote literatuur, in staat dàt te verwoorden waarvan we tot dan niet wisten dat we het eigenlijk altijd al geweten hadden.

haiku (2)

2007-07-19T18:25:00.000+02:00

tegen de stroom in
- slag na slag - roeit fors de spaan,
de monding dichtbij

Heimwee

2007-07-13T13:24:00.000+02:00

Ik sta midden op de Brusselse Grote Markt en Will Tura heeft zo’n heimwee naar huis. Rondom mij luistert verenigd Vlaanderen naar zijn eigen André Hazes, nu kan het nog, de gele vlaggen in de aanslag, de adem ingehouden, de open mond vervuld van eerbied en ontzag. Huisvrouwen in het midden van hun leven lippen de tekst woord voor woord mee, zo zie ik op het grote scherm. Ook zij hebben zo’n heimwee naar huis.

Ik kijk om me heen en zie niets dat mij verrast. Geen exotisme hier, geen extravagantie, geen losgeslagenheid. Niets loopt over, of uit de hand, of naast de lijn.

Ik vraag me af wat er is gebeurd met het Vlaanderen in mij. Bijna 7 jaar Brussel heeft de Vlaamse klei herkneed. Andere elementen hebben zich aan de mix toegevoegd. Wat Brussels je-m’en-foutisme, wat Waalse laksheid, wat grootstedelijke flexibiliteit misschien. Gaandeweg is ‘wij’ veranderd in ‘zij’. Spaar ik het voor later, voor tijden van gebrek, wanneer herinneringen mij zullen moeten verstrooien? Is het nog springlevend maar ben ik enkel de weg erheen kwijt? Ben ik de verloren dochter die ooit terugkeren zal? Wanneer is die grens geboren tussen het vroegere Vlaamse ginder en het Brusselse hier en nu? Waar zijn wij aan het barsten gegaan?

‘Waar is thuis, Will?’, vraagt de presentator aan de zanger van ‘Vlaanderen mijn land’.
‘België’, antwoordt deze en mijn hart juicht. Er stijgt boe-geroep op uit het clubje afgeborstelde heren links van me. Ik kan het niet laten te denken dat ze bang en verkeerd stemmen en fluit hard op mijn vingers terug.

Tura mag dan al zo’n heimwee hebben naar huis, ik niet, denk ik, ik niet.

Meester, mag ik wat vragen?

2007-06-23T01:01:00.000+02:00

'To try or not to try?', is de vraag die mijn dagen kleurt. (Of eerder van kleur ontdoet, denken is immers een sport in zwart wit, met alle grijzen tussenin, dat wel, maar denken verdraagt nauwelijks kleur). Is het nobel en goed te proberen, te streven? Naar beter, naar hoger, naar meer of minder, al naargelang de situatie. Moeten we ons best doen? En hoeveel moeite moeten we dan doen? Of schuilt de kracht juist in de aanvaarden van hoe het is, in go with the flow en zien waar we uitkomen, ook al is dat in de shit?

Bukowski had gekozen. 'Don't try', zei hij. Deze woorden sieren 's mans grafzerk. In de blik over de schouder aan de poort van de Heilige Pieter wordt alle pogen inderdaad al snel bleek en zinloos. Enkel schouderophalen rest. Links, rechts of rechtdoor, wat had het ook uitgemaakt, de eindmeet onvermijdelijk en steeds op dezelfde plek. Maar onderweg naar de poort? Beter te streven, te proberen het parcours te verbeteren, bij te schaven hier en daar, op zoek te gaan, ten gepaste tijde een omweg te maken?

De vraag stoot natuurlijk nummer een niet van de troon. 'To be or not to be'. Nog zo'n onvermijdelijke evergreen. 'Whether 'tis nobler in the mind to suffer the slings and arrows of outrageous fortune'. (Spreek deze zin drie keer na elkaar luidop uit en geniet van de aanhoudende alliteraties en u zal hem, net als ik, vanaf nu, woordelijk kunnen citeren). En al heeft Camus er een volledig boek aan gewijd (‘De mythe van Sisyphus’), sinds Shakespeare heeft niemand het ooit treffender verwoord.

Vanaf nummer drie is het weer gewoon 'chicken or pasta?’. En alle onuitputtelijke variaties op dat thema.

Bij benadering

2007-06-22T12:49:00.000+02:00

Ik deed mijn bestelling aan de toog. Bar service.

Naast mij hing een man op zijn barstoel. Hij keerde zich naar me toe. Zijn grijze haren lagen halflang en vet rond zijn gezicht gedrapeerd. Zijn asgrauwe kleur verried dat alcohol zijn verdriet had proberen verlichten. En dat misschien ook wel had gedaan.

Hij wachtte om wat te zeggen tot ik naar hem keek.

‘Het komt allemaal wel goed’, zei hij. Er was geen aanleiding geweest, geen voorzet. Zomaar had hij dit stelletje woorden tussen ons in op de barkruk gelegd. Daarna liet hij een stilte vallen. Maar dat er nog iets kwam, dat voelde een kind. Timing, moet hij gedacht hebben, timing is alles. Zelfs bij gratuite levenswijsheden aan de toog.

‘Min of meer, toch’.

Toen haalde hij zijn schouders op, keek me nog heel even aan en ging verder met het bier voor zijn neus.

Doe mij er ook maar zo eentje, dacht ik en liep naar mijn tafeltje terug.

Positief-realisme

2007-06-21T23:36:00.000+02:00

Ja!, zei zij, maar zij zei nee.

Standplaats Babylon

2007-06-17T19:33:00.000+02:00

Wat is het nu? Is de plaatser van dit bericht nu een kat kwijt of rijk?

***

Ook nog geregistreerd vandaag aan de bar van de Botanique, na de vraag 'Waar vind ik de tentoonstelling van Guy Kokken, de fotograaf?' -- geef toe: een zin die qua contructie noch woordenschat uitblinkt in ingewikkeldheid --, het antwoord was als volgt: 'Can you say that in English?'.

Het antwoord was zowieso onbevredigend want de tentoonstelling liep slechts tot 10 juni. Gelukkig heeft de man een website.

Kent ge dat?

2007-06-09T12:57:00.000+02:00

Kent ge dat?

Dat iemand aan de deur klopt, zacht maar toch overtuigd. Dat ge u afvraagt wie dat zou kunnen zijn, op dit uur en dat ge niemand verwacht enzo en dat ge er niet op gekleed zijt om bezoek te ontvangen, zo in uw doordeweekse plunje met daarop een vlek want daarnet hebt ge gemorst enzo.

En dat ge dan opendoet, want dat nieuwsgierigheid het toch meestal wint van al de rest. En dat ge nog wilt zeggen dat ge niet koopt aan de deur, maar dat er, voor ge het weet, iemand op uwen divan zit. Dat ge denkt dat het misschien zijn bijna-glimlach is, of zijn nette pak misschien. Maar dat ge ’t al helemaal niet erg meer vindt, eigenlijk. Dat ge het zelfs niet raar vindt dat hij één arm achter zijn rug houdt, zijn linker. Dat ge denkt dat iedereen wel recht heeft op zijn eigenaardigheidje. En dat ge vraagt of hij geen taske koffie drinkt, en dat ge dat dan zet, en serveert met een koekje en met een lepelke enzo, zoals dat hoort.

En dat er dan koffie wordt gedronken en dat ge bijna zucht, zo van, hé hé wat is dat verdorie gezellig. Bijna, hé. En dat ge toch nog eens extra kijkt naar die arm, die linker, die verdoken zit achter die rug. En dat ge stiekem, heel stiekem, aan niemand vertellen, hoopt dat het misschien wel bloemen zijn, want dat ge dat eigenlijk wel verdient en dat gerechtigheid misschien toch wel geschiedt enzo. En dat ge al bijna de engelenkoren hoort zingen in de verte en hoe ze met hun vleugeltjes zachtjes klapperen op het ritme van hun halleluja’s en dat ze daarbij lichtjes wind maken, niet te veel, niet te weinig, net gepast om je haar wat te doen bewegen zoals dat in films ook wel eens gebeurt, maar in het echt bijna nooit, tenzij nu dus. Bijna, hé. Maar dat ge dan toch echt wel zucht.

En dat ge dan knippert met uw ogen als hij dan rechtstaat en ge spijtig genoeg ontwaakt uit uw dromen van uitgestrekte korenvelden, zo ver het oog kan zien, en welriekende klaprozen en picknicken langs een rivier, nee, langs een kolkende rivier vol champagne, nee, langs een rivier waarbij de champagne buiten de oever treedt. Enfin. Dat ge dus knippert en dat ge nog eens knippert, want dat ge toch wel verschiet als hij zijn arm vanachter zijn rug haalt, zijn linker, en dat ge eerst nog zoekt naar een logische verklaring, maar allez, en dat ge niet snapt wat hij nu moet met een baseball knuppel, en dat binnenshuis. En dat ge dan nog roept of hij misschien nog een taske koffie wil omdat ge hoopt dat hij zo zal gaan zitten en niet meer zo zal slaan met dat ding. Maar dat ge dan ziet dat dat niet werkt.

Kent ge dat?

Geen ironie

2007-05-23T18:17:00.000+02:00

Een grote man komt wat dreigend op me af terwijl ik aanschuif in de rij voor de douane. Zijn huid zo zwart als stookolie met daarin een stel witte priemende ogen. Waarom ik geen visum in België heb aangevraagd. Omdat het me meer tijd zou hebben gekost dan hier, antwoord ik. En omdat het vorige keer ook goed ging zo, met het kopen van een visum aan de grens. Twee keer naar de ambassade, dat zijn twee halve dagen ‘kwijt’, wil ik ook nog zeggen. Maar dat slik ik in, want besef hoe hopeloos mijn idee over tijd waarschijnlijk verschilt met het zijne.

Hij schudt meewarig het hoofd. En wat als ik je nu terug stuur? Ik speur naar ironie in zijn stem, of een kwinkslag, maar die zijn er niet. Ik maak me niet druk, weet dat het een spel is. Hij speelt de grote belangrijke zwarte man, ik ben de blanke vrouw, overgeleverd aan zijn willekeur. Zolang ik de regels niet overtreed, zijn stoere trommelgeroffel op de borstkas duld, zolang ik onderdanigheid aan zijn gezag weet te veinzen, weet ik dat er niets zal gebeuren. Sommige wetten gelden wereldwijd.

Als hij hoort dat mijn werk me naar Rwanda brengt, maakt hij een bocht van 180 graden. Ineens wil hij me niet meer terugsturen, maar ter plekke houden. ‘You should stay. Make your contribution.’ Ik weet niet of ik dit leuker vind. ‘You can help us rebute’. Tot drie keer toe moet ik hem vragen het laatste woord te herhalen. Op mijn verzoek om het in het Frans te doen reageert hij smalend. Rwanda heeft samen met het afzweren van zijn verleden ook ineens besloten van taal te veranderen. Pas als hij met zijn hand een gebaar maakt van rijzend deeg, valt het kwartje.

‘I hope I can help rebuild’. Ook hier geen ironie in mijn stem.

Then, later, they spring

2007-05-21T10:53:00.000+02:00

Was that the beginning, that evening – on the dock at Avilion, with the fireworks dazzling the sky? It’s hard to know. Beginnings are sudden, but also insidious. They creep up on you sideways, they keep to the shadows, they lurk unrecognized. Then, later, they spring.

Uit The Blind Assassin, Margaret Atwood.

Het zien duurt een seconde

2007-05-14T00:12:00.000+02:00

Soms dwaal ik graag door de stad. Louter kijken, een momentopname hier, een snapshot daar. Telkens krijg je een flinterdunne schil van iemands leven aangeboden. Op basis van de dit voorproefje, vorm je je dan een idee hoe het geheel zou smaken, wat hieraan voorafging, wat straks komen zal. De wereld, mijn schouwtoneel en ik wandel door de voorstelling.

Kijk, die dame voor het pompeuze hotel. Elegant en gracieus op haar zwarte naaldhakken, met blote schouders en zeven-maanden-zwangere buik. Kijk, de bende Russische zwervers die te hard lachen, te hard praten en te hard drinken. Ik kijk hier, ik kijk daar.

Wat verder loopt een wat oudere man mijn richting uit. Hij draagt een groen vilten hoedje, een groene driekwartsjas en een bril met veel te grote, ronde glazen. Harry Potter op pensioen, de Zwitserse versie. Hij wandelt met bedachtzame doch zekere tred, de handen op zijn rug.

Zijn blik klikt zich vast in de mijne, interactie op 't toneel. Ik aarzel even, maar kijk dan toch voluit terug. Hij laat niet los. Ik ook niet. Chicken race, nu. Wie slaat als eerste de ogen neer? Ik alleszins niet. Hij ook niet, zo te zien. Wij zullen doorgaan, zeven dagen lang. Alleszins tot we elkaar kruisen.

Dan breken zijn ogen open in een glimlach. Een mengeling van spot en blijdschap en erbarmen. Als in ‘meisje toch, meisje toch’.

‘Ik weet het, ik weet het’, spreken mijn ogen terug.

Ik ben nu bijna thuis.

Q.E.D.

2007-05-09T18:53:00.000+02:00

Over angst willen vertellen, maar niet durven.

haiku

2007-05-04T17:23:00.000+02:00

in de middenberm
wiegen stille klaprozen
wijl de wereld raast

Enkele van de vele vragen op vrijdag

2007-05-04T15:34:00.000+02:00

Hoeveel mannen kwamen er ook weer met een paardenkop? Is het paardenkop of paardekop? Is dat eigenlijk wel belangrijk, die -n, als u in beide gevallen toch begrijpt wat ik bedoel?

Geen risico

2007-04-27T13:08:00.000+02:00

‘Mama’, zo besluit mijn moeder elke boodschap die ze achterlaat op mijn antwoordapparaat. Als in: komma, mama. Ze zegt de komma net niet hardop. Soms wordt het ook: ‘Groetjes, mama’.

Stel dat ik haar stem immers niet herken.

Voornemens, the sequel

2007-04-20T12:09:00.000+02:00

Voor wie zich ooit zou hebben afgevraagd hoe het me verging met mijn voornemens, alhier een update. Voor de rest: aanzetten voor andere schrijfsels staan in de steiger. Stilaan lijk ik opnieuw woorden bij elkaar te sprokkelen. Maar eerst de draad opnieuw oppikken waar ik hem eerder vallen liet.

1. Laatst werd ik gebeld door een vriendin waar ik de avond voordien had doorgebracht. Of ik veilig thuis was gekomen. En dat ik volgende keer maar moest blijven slapen 'in die toestand'. Ik was me van geen kwaad bewust geweest. Goed bezig!

2. Plannen voor kalksteen zijn in de maak. Verre plannen voor graniet eveneens. Van overdosis is voorlopig echter nog geen sprake. Wij blijven gaan voor te veel.

3. Met de sport is het alleszins al gelukt.

4. Mijn hardnekkige verlangen naar een mensenloze wereld, dat zo bij tijd en wijlen opsteekt, zit dit punt soms aardig in de weg. Maar mijn lievelingsmensen zouden mijn lievelingsmensen niet zijn als ik niet desondanks na afloop van onze ontmoeting diepe zuchten zou slaken om zoveel lievelingsmenselijkheid.

5. Achteraf gezien kan zoiets nauwelijks een voormenen genoemd worden. Een wens hooguit. Waarbij wij enkel begerig de bek wijd opengesperd kunnen houden en hopen dat ons wat wordt toegeworpen. De kaakgewrichten krijgen kramp maar wij geven niet op.

6. Ik koos voor optie 2, maar het bleef zo stil hier dat het verdacht veel op optie 1 begon te lijken. U moet mij gewoon op mijn woord geloven als ik zeg dat ik elke dag - ik zweer het IEDERE AFZONDERLIJKE DAG - hier kwam en dacht aan wat ik schrijven kon.

7. Vlekkeloos opgevolgd. Al was ik gisteren bijna voor de bijl gegaan. Een uiterst schattig dichtbundeltje van 2 € deed me bijna zwichten (Menno Wigman). De lange file aan de balie weerhield me. Even dacht ik het boekje te ontvreemden - geef nu toe, 2 € -, wat ik nooit eerder deed, dus ook nu niet. De alarminstallatie aan de ingang zal daar ook wel voor iets tussengezeten hebben.

8. Goede vorderingen. Een reden is er nog steeds niet.

9. Het werd een Nikon D70S. In het begin werd ik een beetje verlegen in zijn nabijheid - zo stoer, zo donker, zo ingewikkeld en mysterieus -, maar nu durf ik hem al eens te strelen zonder dat ik bang ben dat mijn hand zal worden gebeten.

10. Het feit dat ik meer dan een half uur nodig heb om te besluiten wat ik hier zou schrijven, zegt genoeg. En zeg aub niet dat u het al gezegd had.

Voornemens, niets minder

2007-01-02T14:37:00.000+01:00

Een greep uit mijn goede voornemens voor 2007. U vindt goede voornemens achterhaald? Ik niet. Het perfecte excuus om te dromen van een beter leven. De vuile spons halen over het volgeschreven bord. En, nog voor het bord volledig droog is, met een nieuw krijtje - de rillingen! - 2007 schrijven in de rechterbovenhoek.

1. Het op gezette tijden loskoppelen van de rempedaal. Ik heb het niet over mijn auto.
2. Graniet, dolomiet en kalksteen. Een overdosis.
3. Mijn lijf doen zweten. Dat màg met sport zijn.
4. Mijn lijst van lievelingsmensen vaker zien.
5. Die lijst aanvullen.
6. Beslissen wat er met deze webstek verder gebeurt. Er zijn twee opties. Stoppen. Of er keihard voor gaan en niet zoals een mietje hooguit een post per maand produceren. Tot ik beslis probeer ik optie 2.
7. Meer boeken lezen dan ik er koop. Momenteel is de balans hopeloos verstoord.
8. Een feest geven, met toeters en bellen. De aanleiding of reden verzinnen we onderweg wel.
9. Dat SLR digitaal fototoestel kopen, eindelijk, na jaren prakkeseren.
10. Niet meer prakkeseren. Toch geen jaren.

Wensen

2007-01-01T21:05:00.000+01:00

De moed om opnieuw te beginnen.

De wijsheid om het geluk niet te zoeken waar het niet te vinden is. (Of om het niet te zoeken, tout court.)

Olympisch vuur om dromen na te jagen.

Onversneden plezier.

Een zee van geluk.

En de moed om opnieuw te beginnen. Telkens weer.

Vraagje aan lezers met RSS feedreaders

2006-12-13T23:55:00.000+01:00

In mijn eigen feedreader pik ik mijn nieuwe posts niet meer op. Lukt dit bij jullie nog wel?

(En zeg me niet dat ik geen lezers met feedreaders heb. Voetbalstadia vol. Lezers die wel lezen, maar niet door de teller worden opgepikt. Toch? Toch?)

Het geluksquotum

2006-12-13T22:59:00.000+01:00

Voor het eerst de naam van Nicole Krauss lezen. Je afvragen hoe het zou zijn om Nicole Krauss te zijn. Een boek geschreven te hebben. Met je schrijversman, je zoon en je hond onder een dak te leven. In New York, ook niet onbelangrijk als detail. Het al voor je zien. Het schrijversleven. De dagen op het ritme van de woorden en de dromen, in tegentijd tot het ritme van de klok. De schaamteloze introversie. Elk verzonken in zijn eigen plot. Met de vrijheid van ‘nu even niet, schat, we schrijven morgen wel een paar regels meer’.

Haar naam googlen, op zoek naar haar foto. Bedenken dat je hoopt dat ze dan toch op zijn minst niet echt knap zal zijn. Omdat zoveel geluk toch ergens mee dient worden gecompenseerd.

Je realiseren dat je geluk wiskundig benadert. Dat je onbewust overtuigd bent dat iedereen min of meer hetzelfde aantal gelukspunten – een geluksquotum - toebedeeld krijgt, dat alleen de verdeling over de categorieën verschilt. En dat een teveel aan goede punten in balans wordt gebracht met slechte - lees tegenslag. Maar dat het ook omgekeerd geldt. Dat een teveel aan slechte punten steevast wordt gecompenseerd door extra gelukspunten. Je realiseren dat dit een van je copingstrategieën is. Slechte dag? Ach geen nood, wordt zo weer gecompenseerd door een extreem goede. Alle lichten op rood? Ach, geen nood, hij belt nu vast en zeker vanavond.

Nicole’s foto vinden.

Bedenken dat je theorie blijkbaar niet waterdicht is. Dat sommigen een elf kregen. Op tien.

In de concertzaal

2006-11-27T17:00:00.000+01:00

Laat me, voor ik verder ga, iets duidelijk stellen: ik ben geen rockchick. Ik hou van goede muziek, maar in het cirkus dat het hele gebeuren omringt lees ik maar al te vaak het belachelijke en onnodige compenseren van het gebrek aan zelfvertrouwen. Misschien word ik gewoon ouder. Of oud.

Maar, ik voelde hem komen voor ik hem zag.

Echt. Zo was het. En niet anders. Dus vertel ik u dat maar. Verbloeming en verdraaiing boeien me trouwens hoe langer hoe minder. Wat we werkelijkheid noemen des te meer. De kleur van wat is. Al is er nog steeds plaats voor de pasteltinten van hoe het ooit was, of het fonkelende gamma van hoe het zou kunnen zijn.

De concertzaal liep aardig vol. Twee van grootste stemmen uit de rock ‘n roll zouden samen op een podium staan. Stemmen als goede wijn, lange tijd gerijpt in het whiskeyvat. Met een neus van taai teer, een afdronk vol verdriet. Mark – Markie Mark – Lanegan, de man die enkel leeft bij de gratie van zijn stemgeluid, en Greg Dulli – sinds het juweeltje van ‘Gentlemen’ een stem die zich vastgeroest heeft in de juke-box van mijn muziekgeheugen – stonden gisteren samen in de AB. Het concert was fantastisch, maar dat leest u elders wel.

Dus, de zaal liep aardig vol. Mensen van allerlei pluimage om ons heen, goed kijkgerief. Een heuse rockchick hier en daar. Het blijft een onuitputtelijke sport, dat kijken.

Op weg naar een pintje bier, wurmde ik me voetje voor voetje richting bar. De deur op weg ernaartoe vormde een trechter waardoor alles wat langzamer schuifelde.

En toen was het er. Er kwam ‘iets’ uit de andere richting. Hoe ik het wist? Was het het lijf, dat aan het tintelen sloeg? Het gevoel alsof ik een energieveld binnentrad dat er voordien niet was? Een aanwezigheid die me naar zich toe zoog? Dit alles zijn slechts bedenkingen achteraf, om u proberen te schetsen wat er door me heen ging. Vaak is het slechts in de achteruitkijkspiegel van de herinnering dat we dingen een naam geven. Had iemand me daar, tijdens die eigenste seconde, ter plekke staande gehouden en gevraagd mijn exacte gevoel te beschrijven, stilte was mijn taal geweest. Of een kwade blik misschien.

Uitgesneden in het tegenlicht van de bar, verscheen het silhouet van een man, op de voet gevolgd door twee andere. Hij naderde met vaste tred, passeerde het deurgat, en kwam in het licht van de zaal te staan.

Ik herkende Tom Barman.

Het gevoel verdween. Ik ben per slot van rekening geen rockchick.

Hallo, met de overkant?

2006-11-23T01:21:00.000+01:00

De laatste keer dat ik je zag wist ik dat het de laatste keer zou zijn. Volgens mij deelden we dit besef. Wist je dat het de laatste keer was dat je me aan het lachen kon brengen. Je deed dat al van toen ik klein was. Zo bijvoorbeeld priemde je telkens je wijsvinger in mijn buik en maakte daarbij het geluid van een leeglopende ballon, haast zonder je mond te roeren. We deden allebei alsof dat geluid echt wel, echt wel, uit mijn eigenste buik was voortgekomen. Dan schaterden we het samen uit. Zo deelden wij ons woordeloos geheim, want jij sprak Frans toen ik dat nog niet deed. De rest sprak Volwassen Vlaams rond het zondags gebak, een taal die we beiden niet spraken, elk vanuit onze eigen beperking.

Je lichaam was niet meer hetzelfde, die laatste keer. Haast onherkenbaar aangetast door de ziekte die je straks vellen zou. Maar je geest was intact. Zelfs op je bijna-sterfbed liet je me lachen.

Pas achteraf in de auto kwamen de tranen, samen met het doordrongen besef van nooit meer. Brel zong zijn droeve liedjes passend in jouw taal.

Het enige wat nu van je overblijft is je doodsprentje op mijn koelkast. Vaak loop ik er langs, groet ik je en sla een praatje. ‘Bonjour, Oncle M., tout bien la-bas?’ Of ik vraag je raad in een of ander dilemma dat me kwelt. ‘Dis-moi quoi faire.’ Ondertussen spreek ook ik Frans. En neem ik al eens noodgedwongen deel aan het volwassen gesprek rond de tafel. Dat ook.

Maar in een ding hebben we ons beiden vergist. Dat van dat lachen, dat was niet de laatste keer. Zelfs nu nog. Mijn buik, een ballon.

natuurkundig

2006-11-16T23:17:00.000+01:00

Ach, wat een hand vermag
-- een enkele mensenhand vermag --

die louter zacht onschuldig raakt,
onbedoeld en in al zijn haast
geheel niet weet wat komen gaat

en toch: op wonderlijke wijs,
tot plas verwordt het weerloos ijs

Overboord

2006-11-15T23:58:00.000+01:00

Ik heb de woorden overboord gegooid.

Het ging eenvoudig. Ik opende het raam, schrok wat van de kille novemberwind, maar deed dan onverschrokken wat moest worden gedaan. Genadeloos kieperde ik mijn woordenschat de wijde wereld in. Mijn woordenboek vol lidwoorden en jawoorden. Mijn modewoorden en bastaardwoorden, mijn hulpwerkwoorden en paswoorden, mijn twintigletterwoorden en schimpwoorden, mijn verkleinwoorden en afscheidwoorden, mijn rijmwoorden en spreekwoorden, van alle woorden ontdeed ik me. Keek nog even toe hoe ze temidden van roestige herfstbladen naar beneden zigzagden tot ze op de koude kasseistenen lagen.

Er was geen twijfel in mijn gemoed. Wat moet een mens met woorden, zij schieten zo tekort. Slechts bij machte te benaderen, louter indirect te raken. Slechts schaduwen op de muur. Louter cirkel, nooit het punt. ‘Ik voel’ zeggen en niet het voelen. Of 'ik ben', nooit het zijn.

Alleen bij de troetelwoorden hield ik halt. Overwoog ik even ze te bewaren, als relikwie van hoe het leven ooit wel was. Maar bij het behoudzaam uitspreken van amper een handvol van de liefste woorden, was ik des te meer van mijn missie overtuigd.

Het woord ‘lieveling’, bijvoorbeeld, zelfs op zijn zachts gefluisterd, bleek onherroepelijk te klein.

de stand der zinnen

2006-11-09T14:15:00.000+01:00

in proza wou ik denken
met strak gestreken zinnen
de werkelijkheid verzinnen,
als was het voor het eerst

patronen snijden uit karton,
de tafel, een stoel, de avondzon
en het gestage tikken van de tijd
op dit baksteenrood tapijt

maar telkens weer verdicht mijn taal
komt al verzet als steeds te laat:
ik denk in rijm, in tierlantijn,
mijn zinnen weigeren gestreken te zijn.

The big six

2006-10-15T23:54:00.000+02:00

We schrijven 16 juni 1976. Een groep schoolkinderen uit Soweto, een zwarte buitenwijk ten zuidwesten van Johannesburg, verzamelt voor een protestmars tegen het invoeren van Afrikaans als onderwijstaal. De politie opent het vuur. Die dag sterven meer dan 300 kinderen.

Drie dagen geleden, hartje Johannesburg. Een baby slaapt op moeders rug. Een kogel, bedoeld voor een ander doelwit, treft de baby. De verkeerde persoon, op de verkeerde plaats.

Eender welke dag in Gauteng province, Zuid-Afrika. Dertien mensen vinden de dood door moord. Per dag. Het dubbele cijfer voor verkrachtingen.

Gisteren, Johannesburg. ‘Als ik veel geld verdien, later, wil ik ook zo’n huis’, zegt de Mozes, onze chauffeur en gids. We rijden door een van de beter wijken van Johannesburg. Elk huis is een versterkte burcht: hoge muur, prikkeldraad en bewaking voor de poort. ‘So you can’t see what’s inside. And dogs.’ Welke dan, vraag ik? ‘Pitbulls,’ zegt hij,’I like dogs.’

Volgende donderdag. Ik hoop op safari te vertrekken naar het Kruger National Park.

Op zoek naar de andere vijf.

Moeder, waarom schrijven wij 'Moeder, waarom schrijven wij'?

2006-10-10T23:22:00.000+02:00

Ik wil iets luchtigs schrijven, denk ik. Iets waarbij u, mijn lieve lezer - ja, U! -, heel even vergeet dat de werkelijkheid bestaat. U heel hard aan uwe frak trekken tot hier, tot u met het tipje van uw neus aan de andere kant van mijn scherm hangt. Zo dicht dat we even naar elkaar zwaaien kunnen. Voor uw ogen dan een verhaaltje tekenen vanuit de witte leegte van het scherm - eerst was er niets, en dan ineens wel. Iets schrijven waarbij u niet meer denkt te lezen, maar ineens elders, weg van het eigene, zijt. Een postje misschien zelfs waarbij U even stopt met denken.

- Zalig de momenten waarop men stopt met denken, het zijn te koesteren zonderlingen. Vluchtige zonderlingen ook, ze vertrekken weer voor je er erg in hebt, nog voor het glas is volschonken, daar denk je al weer ‘hoe fijn om niet te denken’. –

Maar de verhaallijnen hangen als warrige wasdraden kris kras door mijn hoofd, niets lijkt op het eerste zicht materiaal dat u van deze planeet kan wegrukken.

Ik wil iets luchtigs schrijven, denk ik, echt wel. Binnenkort, heus wel, blaas ik de luchtighied in uw gedachten. Windkracht tien. Het is beloofd.

In potlood denken

2006-10-03T18:27:00.000+02:00

Sire

2006-10-02T23:20:00.000+02:00

Zag U het gisteren, Sire? Het grote volksfeest op de kasseienstrook voor Uw Paleis? Zag U hoe het daar stond, dat volk van U, met al zijn kippenvel? Met al zijn koude rillingen. Van het schone schouwspel vooraan (rechts voor U). En ook van de regen een beetje.

Uw volk, die optelsom van witte, zwarte en alle-tinten-daartussen wezens stond bij U op de stoep. Die mengelmoes van smaken en ideeën, geaardheden en voetbalclubvoorliefdes. Die mish mash van verschillende voorgeschiedenissen en toekomstdromen. Uw onderdanen shakten hun – excusez-le-mot, Sire, het was nu eenmaal een bal populaire – ass voor de goede zaak.

Het kan haast niet anders of U hebt er een glimp van opgevangen. Uw vlag, onze vlag, wapperde immers fier in de stevige bries.

Ach, U had vast een goed excuus om U niet onder ons te vertonen, of om niet even te salueren vanaf Uw balkon. Misschien verbood het protocol U een standpunt in te nemen. Misschien achtte U, of Uw entourage, het een ongepast gepolitiseerde daad voor een man van Uw standing. Misschien had U zelf moeite met zo'n simpel statement. Bezwaarde het U een complex probleem als integratie en tolerantie herleid te zien tot een duet van vergeelde artiesten met hedendaagse beau’s.

Maar volgens mij keek U stiekem mee vanachter een van de vele ramen van Uw paleis. Vormde U samen met Paola en Fabi - allez changez - de polonaise. En schonk U zich toepasselijk nog een pousse-cafeetje in op de tonen van Jef un p’tit verre on a soif.

Want bij zoveel volksvreugde kan zelfs een vorstenhart als het Uwe niet onberoerd blijven.

Tot volgend jaar,

Om over na te denken

2006-09-22T00:17:00.000+02:00

"Wat is dit verlangen dat wij identiteit noemen?", vraagt filosoof Frank Albers zich af. "Identiteit is de naam van het altijd al vermiste, van wat (n)ooit was. (...) Identiteit is de moedertaal van de verweesde mens. Lang geleden heeft zich in de zwijgende wereld van de dingen een ontploffing voorgedaan. Uit deze geëxplodeerde materialiteit ontstond zelfbewustzijn. Identiteit is de naam die zelfbewustzijn geeft aan de wereld zoals die voor de explosie zou kunnen hebben bestaan. Identiteit is een melancholische hypothese. Identiteitscrisis is een pleonasme. Identiteitscrisis is het waarmerk van de moderniteit. Identiteitscrisis is."

Uit 'Het hologige bestaan', arktikel in De Morgen van 21 september 2006, geschreven door Bernard De Wulf, naar aanleiding van de Spilliaert-tentoonstelling in Brussel.

kort

2006-09-17T23:39:00.000+02:00

ik droomde van
een chocoladen man
- echt, hij bestond -
maar hij smolt

Collateral shopping damage

2006-08-21T22:31:00.000+02:00

Je eerste paar naaldhakken kopen, bijna toevallig. Collateral damage want het rokje, waarbij je de winkeljuf om een paar elegante schoenen had gevraagd, stond je bij nader inzien toch niet zo leuk. Eerst nog wat twijfelen, maar uiteindelijk zwichten voor de schattige naam op de doos (‘peep toe habilla’ – geef nu toe).

Bij gebrek aan gelegenheid en gunstige weersomstandigheden, ze thuis aandoen, onder dagelijkse jeans en T-shirt.

Merken hoe zelfs afwassen van een vervelende routine karwei verandert in een vrolijk, ja zelfs prikkelend, klusje. Hoe je zachtjes ‘My funny Valentine’ begint te zingen. Zuchten en al.

Plan

2006-08-21T17:29:00.000+02:00

Gisteren zonder plan opgestaan en zo de dag ingestapt. Ik had beter moeten weten.

Een keer de buitendeur achter me dichtviel raakte ik geen stap meer verder. Dat komt ervan, dacht ik terwijl ik daar zo aan de grond gelijmd stond, zo zonder plan de deur uit gaan.

Een struise politieagent wandelde langs. Hij zag er betrouwbaar en zachtaardig uit.
‘Hoe geraak ik verder, mijnheer?’
‘Dat hangt ervan af, meisje. Waar wil je heen?’.
‘Dat weet ik niet, ik ben zonder plan de dag ingestapt, ziet u, en daar moet ik nu verder mee. Want verder, zo heb ik begrepen, moet men. Altijd verder.’
Het bleef stil. Daar had hij niet zo meteen van terug. Maar omdat hij betrouwbaar was en zachtaardig deed hij toch een poging.
‘Geef het wat tijd. U krijgt vast wel een plan. Iedereen heeft plannen, toch?’ Zijn gezicht klaarde helemaal op. Voor hem was het vraagstuk opgelost. Hij gaf me een stevig handdruk en wandelde verder. Zo moest dat. Verder, altijd verder.

Het begon te schemeren en nog altijd stond ik daar, pal aan mijn voordeur stil te staan. Velen waren me die dag voorbij gelopen. Hun plannen schoten hen als bliksems langs me heen. Ik moest toch echt ook wel zo’n plan. Zo kwam je nog eens ergens.

Ik deed heel erg mijn best om er eentje te bedenken. Een goed, groots, duivels, snode, ingewikkeld of ingenieus plan. Vele aanzetten schoten me door het hoofd, niets bracht me in beweging. Roerloos bleef ik staan.

Toen werd het donker. Ik kreeg het koud en was het beu. Waar had ik in godsnaam de idee vandaan gehaald dat ik naar buiten wou? Ik zou de rest van de dag wel zonder plan uitzitten. Binnen, op de bank, dekentje op mijn schoot en een grote kop warme chocomelk.

Zonder plan, dat was het beste plan.

Multi-tasking voor gevorderden

2006-08-11T18:31:00.000+02:00

Op de bus op weg naar het station keek ik ‘Moeder met Kind’. Eigentijdse vertolking van een universeel tafereel. Een Moeder op de bank aan de ene kant, twee kleine meisjes tegenover haar. Het ene kleintje met blauwe ogen, blond haar, het andere, een maatje groter, bruin haar, dito ogen. Beide meisjes zaten met rechte rug tegen de leuning aan, de beentjes staken net over de zetelrand, de hoofdjes licht naar omhoog gericht, gericht op de voedende Moeder.

Om de beurt ging een mondje open, de landingsplaats voor de aanvliegende lepel. De moeder verdeelde het potje babyvoeding eerlijk. Een schepje voor het kleine meisje. Een schepje voor het grotere meisje. En een schepje voor Mama. Het voederen van de jongen, op de bus. Misschien was dit hun vast ritueel, een laat ontbijt op de bus, brunch voor de kids? Misschien was dit slechts een tussendoortje? Misschien leefde dit trio wel los van alle structuur, enkel gedreven door het bevredigen van de behoeften zoals ze zich aandeden? Misschien had er zich een noodsituatie voorgedaan, waardoor de Moeder hals over kop had moeten vertrekken? Taferelen als deze kwamen nooit met een bijbehorend programmaboekje of achtergrondinformatie.

Rondje na rondje. De bokaal raakte leeg.

Zakdoekjes werden opgediept uit een leren tas, lepel werd schoongeveegd, lepel en pot verdwenen in de tas. Daarna, kindermondjes schoonvegen, eerst met vinger grofweg, nadien met ander soort doekje ook uit de leren babytas. Vuile doekjes verdwenen opnieuw in de tas. Daarna kwam een plastiek drinkbeker te voorschijn. De ene handeling volgde de andere op. Ondertussen steeds de blik gericht op haar twee kleine meisjes.

Bij de bushalte aan de kerk zei de Moeder dat ze bij de volgende bushalte zouden uitstappen. Ze zei dit vast elke keer weer, bij deze stop, als codewoord, als startschot voor de actie ‘van de bus stappen’.

De bushalte kwam in zicht. De handelingen volgden zich nu in een nog strakker tempo op. Zag ik daar zelfs geen zweetdruppeltjes parelen op het voorhoofd van de Moeder? Eerst werd de leren babyrugzak op de rug geplaatst, dan met de rechterhand de handtas om de hals geslagen, dan volgde de buggy, die van de grond geraapt werd met rechts, waarna ze kon recht gaan staan. Het kleinste kind werd met links opgepakt, het groter kind met een beschermende leiband van woorden verder het gangpad richting deur gestuurd.

Net voor de deuren weer dicht gingen hoor ik de Moeder zeggen ‘ Zo, flink zo, dat heb je heel goed gedaan.’ Het bezoek aan de stad kon nu beginnen. Waar zich tafereel na tafereel van dit stresserend multi-tasking voor gevorderden zou kunnen opstapelen.

De jaloezie die ik desalniettemin voelde steken liet zich dan ook niet logisch uitleggen.

ontmantel!

2006-08-04T23:38:00.000+02:00

Eén voor één kleed ik mij uit,
gooi tot slot mezelf in een golvend
landschap van lijf en lang geleden.

De rest rust op een stoel,
kijkt toe hoe je hurkt,
hoe je steeds niets vindt.

Ik keer me om en wacht
nu de dauw dra komt,
sterren aan ’t eind’ van de nacht.

niet echt

2006-08-02T10:21:00.000+02:00

niet echt weg, slechts even niet hier:
kruipen in de scheuren van de muur
totdat ook jij op den duur niet meer weet
hoe ik, die van toen, ook weer heet

schuilen in het valse plafond tussen hier
en niet langer daar, met ingetrokken buik,
zachte adem – oor tegen glas tegen luik -
en dan – je telt tot tien – je hebt me nooit gezien

als dag weer wint van nacht, voorspelbaar dat gevecht,
en zij, bloedspoor op haar ochtendrode kamerjas,
alweer verschijnt, keer ook ik terug van waar ik was,
slechts even niet hier, niet weg, niet echt

helder

2006-07-28T12:54:00.000+02:00

Ik hou van helderheid in een gedicht
- een beeld, door woorden ingegeven
dat ik dan vat, vanzelf gaat leven -
zodat het vers dat voor me ligt
me schielijk laat begrijpen
niet bij machte zelf te grijpen

O dierbaar België

2006-07-21T23:47:00.000+02:00

Het Belgisch volkslied. Behalve de aanhef was de tekst me grotendeels ongekend. U waarschijnlijk ook. Kunnen we misschien nog net een voetbalelftal samenstellen met Belgen die het woordelijk kunnen meezingen, de reservebank blijft vast leeg. En op een overwinning dienen we zeker niet te rekenen met dit team (denk Fabiola en haar clan in voetbaloutfit en U begrijpt wat ik bedoel). Maar winnen was nooit onze sterkste kant.

Na de gevechten van september 1830 trokken enkele jongelui op een avond naar het café "L'Aigle d'Or" in de Greepstraat in Brussel. Deze jonge patriotten namen plaats in het salon op de eerste verdieping. De jonge vrijheidsstrijders praatten, lachten en zongen, tot een van hen, een zekere Jenneval, de verzen begon te declameren van een tekst die hijzelf had opgesteld en die zijn revolutionaire aspiraties vertolkte.

Het lied dat onze vaderlandsliefde moet bezingen werd geboren tijdens een studentikoze septembernacht. Temidden van bier, rumoer, schertsen en scheten. Je kan je maar afvragen hoe het gelopen zou zijn als het een fijnbesnaarde poëet was geweest die, gezeten aan zijn eenzame commode, bij kaarslicht, die nacht een aantal verzen had bedacht om aan diezelfde liefde voor het België-to-be gestalte te geven. Maar geschiedenis is niet steeds voor rede vatbaar en dichters beheersen nu eenmaal eerder de kunst der vergane liefdes.

De Greepstraat bestaat nog, al heet ze nu ook ‘Nerostraat’, naar die recentere held. Alleszins was het Jenneval niet die zijn naam aan de straat gaf. Een kasseiweg in het toeristische hart van Brussel, om de hoek van de Muntschouwburg, waar het allemaal begon in 1830. De gebruikelijke aaneenrijging van eettenten om de hongerige bezoeker goedkoop en zonder al te veel last van gastronomie te voeden.

De ‘Aigle d’or’ bestaat niet meer. Niets herinnert eraan dat hier iemand voor het eerst woorden heeft gesproken die 176 jaar later nog steeds zouden klinken en symbool zouden staan voor een vrij België. Niet eens een klein gedenkteken. Enkel de straatstenen liggen nog steeds te zwijgen als de stille getuigen van de zatte bende die lallend de zwoele nacht in stapte en zong over iets waar ze toen nog enkel over durfde dromen.

Over diezelfde kasseien liep ik deze avond. Obers stonden voor hun deuren als inhalige octopussen klanten te lokken met gladde slijmpraatjes. ‘Hello, Madam, hungry?’. ‘Bonsoir Mademoiselle’. Oogcontact vermijden en stug rechtdoor lopen is de enige remedie.

Iets verderop werkte deze techniek niet toen iemand pal voor me halt hield, de arm uitnodigend uitgestrekt richting sjofele pitazaak. ‘You must be from Spain! So beautiful. Pita?’.

Even rechtte ik mijn rug en hief het hoofd fier omhoog. Daar bracht ik mijn rechterhand al naar borsthoogte. Net voor het openen van mijn mond, realiseerde ik me dat ik niet verder dan de eerste zin zou komen. Wel de aftrap zou geven om daarna snel van het veld weg te lopen. Ik zweeg, richtte mijn blik opnieuw op de straatstenen en wandelde de man voorbij de straat uit.

Maar wie weet onderdruk ik straks de drang niet langer om daar nog eens te flaneren. Dan zal ik luidkeels en fel de woorden herhalen zoals ze ooit op die septembernacht meer dan een eeuw geleden geklonken moeten hebben. En zoals ik ze daarnet voor het eerst las.

O dierbaar België
O heilig land der vaad'ren
Onze ziel en ons hart zijn u gewijd.
Aanvaard ons kracht en het bloed van onze adren,
Wees ons doel in arbeid en in strijd.
Bloei, o land, in eendracht niet te breken;
Wees immer u zelf en ongeknecht,
Het woord getrouw, dat ge onbevreesd moogt spreken:
Voor Vorst, voor Vrijheid en voor Recht. (x3)

Spanje, moi? Phoe!

Bron www.belgium.be

(zonder titel)

2006-07-18T20:08:00.000+02:00

enkel nog dit
verlangen verliezen
en dan niet meer
verloren zijn

Woestijn in eigen land

2006-07-17T20:40:00.000+02:00

Ik dacht dat het niet mogelijk was, om in dit volgebouwde land nog leegte te vinden. Plekken verstoken van de mens en zijn sporen. Waar de eigen adem en gedachten het overheersend geluid zouden zijn. Bergen zijn er niet, de kust verwordt langzaam tot een strook beton en bossen zijn vaak een uit de hand gelopen hondentoilet. En een ticket Tunesie leek me er nu net over.

Vrijdagavond vertrokken S. en ik op weekendtrip, zonder duidelijk doel. Eerst deden we ons nog eens te goed aan een waarlijk gastronomisch maal. Daarna trokken we verder landinwaarts, de nacht in. De radio stond op hard en wij wàren Thelma en Louise -- maar dan zonder Pitt. We strandden in Luik, waar het ontvangst allerhartelijkst was. (‘Wat drink je’ vroeg de waard. ‘Water’. Exit Thelma & Louise).

De volgende dag liepen wij in de Hoge Venen de leegte in. Hier en daar passeerde ons een verdwaalde Hollander, maar verder was er opvallend veel niets. (Liever nog was ik er alleen geweest. Hoe meer weg van alles hoe liever het me is.) In het begin werd er nog veel gesproken, verhalen uitgewisseld over de afgelopen weken, analyses met elkaar gedeeld, grapjes gemaakt, ge-oh-d en ge-ah-d. Zo gaat dat. Eens duidelijk is dat het praten wel vlot, kan er eindelijk gezwegen worden.

En het was goed zwijgen op de Venen. In mijn hoofd ging de wind liggen. Mijn gedachten rustig als de lege akker op een hete hoogzomerdag, net gemaaid, en nog lang niet weer aan zaaien toe.

Ik had de woestijn gevonden. Die plek van grote leegte. Al is ook dat slechts schijn.

Gezellig

2006-07-09T18:13:00.000+02:00

‘Kopje koffie?’, vraag ik.
‘Ja, graag’, zeg ik.
‘Iets lekkers erbij?’
‘Ja, heerlijk, waarom ook niet’.

Ik zet koffie en leg het gebakje op een zondags schoteltje.
Ik sluit de ogen terwijl de chocolade smelt op mijn tong.

‘Gezellig’, zucht ik.
‘Ja, inderdaad’, beaam ik.

Leven om te leren, met dan dank aan Mr. Van Dale

2006-07-05T09:35:00.000+02:00

‘Poolshoogte nemen’ stond er in de mail.

Wat een gek woord, dacht ik. Polshoogte was het toch? Naar analogie met polsen? En dat kwam dan op zijn beurt weer van de pols voelen. Toch? Over de hoogte van voornoemde pols had ik slechts vaag doorgedacht, maar instinctief vond ik het wel kloppen. Sommige hoogten van mijn pols, uitgedrukt in slagen per minuut, vertellen meer dan ik hier ooit met woorden kan.

Van Dale kwam er aan te pas.

“Poolshoogte:” stond er,”hoogte van de hemelpool boven de horizon voor een plaats op aarde.” En poolshoogte nemen, dat stond er ook. Verder spitten in Van Dale leerde me ook dat polsen – in de betekenis van iemand polsen: zijn mening, zijn gevoelen, zijn plannen te weten trachten te komen door voorzichtige vragen (sic) – gelinkt was aan een andere betekenis van pols(stok): de stok die men gebruikt om de diepte van het water te peilen.

Zo.

Er zijn momenten dat je denkt dat, eens de dertig voorbij, het beste er vanaf is. Alles al een keer gezien. Alle smaken geproefd. Dat je vanaf nu meedogenloos wordt overgeleverd aan verslindende tanden des tijds, zwaartekracht en eindeloze herhalingen van wat je al kent. Sequels. Goed, maar per definitie geen original. Herkauwen van steeds dezelfde kouwe plat.

Maar met de poolshoogte, kwam ineens ook het visioen van de mogelijkheid van nieuwigheid. Visioenen van verse verrassingen. Nu nog ongekend, maar straks misschien niet langer. Van de smaak van net uit de tuin geplukte vruchten, steeds weer voor het eerst. De smaak van felle frisheid. Nakende nieuwigheid. Onbekend en overrompelend, misschien zelfs om de volgende hoek.

Mijn toekomstbeeld kleurde even regenboog.

In de serie: linkdump (II)

2006-06-30T01:03:00.000+02:00

U hebt zin in een goed gesprek maar geen gesprekspartner?
U wil eindelijk weten hoe de stem van de schrijver die U nu leest klinkt?
U wou altijd al de vlieg zijn aan het tafeltje waar de schrijver en zijn interviewer het al dan niet ultieme gesprek voeren over schrijven, zijn en veel meer?

Eigenlijk hebt U niet eens een excuus nodig voor het checken van deze site vol schrijverspraatjes. Praatjes, want eigenlijk nooit bedoeld om als interview uitgezonden te worden, wat het informele karakter, zeker van de inleiding vaak verklaart. Maar dat draagt enkel bij tot de charme.

Oordeel zelf:
http://wiredforbooks.org/swaim/

Extract: over twijfel, troost & luchtigloosheid

2006-06-24T13:56:00.000+02:00

Misschien begrijp ik wel niets van het leven. Misschien moesten ze het me nog maar eens uitleggen, dat van die intermenselijke relaties. Was ik niet bij de les toen het me werd uitgelegd. Misschien stonden mijn dromen mij toen al in de weg.

Ik heb de onweerstaanbare drang om eerlijk te zijn, om de dingen te benoemen, zelfs de oncoole, de pijnlijke, waar ieder ander weldenkend mens de ogen voor sluit, of met een boogje om heen loopt. Maar nee, niet ik. Verdomde ik. Waarom moet ik zo nodig alles gezegd? Waarom kan ik niet even, ach je sluit je ogen en voorbij is het moment, een loopje nemen met hoe ik denk dat het werkelijk is?

Ik wou dat ik een luchtige brief schrijven kon, of zelfs een semi-luchtige. Zo eentje waar je blij van wordt. Een brief als een klaterend bergstroompje, helder en meeslepend. Er is veel waarover ik het zou kunnen hebben.

Edit van de redaktie: dit stukje gaat U even niet aan, ik bind U gauw een oogband voor. Even maar. Kijk, U mag alweer meelezen.

… Of over de inspirerende avond die ik met David Mitchell doorbracht, net, en hoe hij recht mijn hart in sprak, en dat er tranen kwamen, sentimentele ik. En hoe nerveus ik was het boek te laten signeren, maar het toch deed, en mijn twijfel kon delen met J., met wie ik toevallig in de rij stond en voor wie het ook zijn eerste boek was – ooit - dat hij liet signeren.

Wat een enorme troost om twijfel te delen. Bijna letterlijk deel je je twijfel door twee – een wiskundige formule haast - zodat er nog slechts de helft overblijft. We stonden nog steeds alle twee te blozen daar in de file voor de schrijver, J. en ik, maar het voelde half zo zwaar toen we wisten dat we ons allebei moed indronken met ons glas rode wijn.

Mensen om me heen manen me vaak tot luchtigheid aan, tot het inbouwen van buffers. Maar ik vrees dat ik de kunst der luchtigheid niet beheers. Op een of andere manier krijg ik dat maar niet onder de knie. En ik weet – bij God - niet meer of dat slim is. Eigenlijk weet ik niets meer. Of toch niets zeker, of niets stellig, dat is dan weer wel weer zeker.

David Mitchell zei het net nog, hoe hij geen meningen had, hoe hij niets echt wist. Daar kan ik me zo goed in vinden. Soms kom ik tot een analyse die ik wel aannemelijk vind. Die ik soms zelfs – af en toe – durf verdedigen. Maar dan, een moment later, bereikt me een steengoed argument van het tegenovergestelde, en ben ik ook daarvan overtuigd. Niet dat ik om ben, nee, nu beschouw ik dit als alternatieve waarheid. Misschien heeft de waarheid gewoon vele gezichten.

…

stil(l)

2006-06-12T11:45:00.000+02:00

de speld
ze valt
zo stil

Laveloos

2006-06-03T00:44:00.000+02:00

Zwijg nu. Wees stil. Wis alle woorden. Sloop alle zinnen. Zeg niets. Bal de zevenjarige stilte in één tel. Zwijg de woestijn vol.

Zwijg en zeg niets deze keer.

En hef het glas. Ja, hef hoog dat glas en drink. Vul het bij en opnieuw. Hef hoog en drink. Talm niet. Tomeloos. Teugelloos. Laaf je en opnieuw. Het vat nog lang niet af.

Hef en drink gulzig deze keer.

God bestaat

2006-06-02T00:46:00.000+02:00

Ik was U al een tijdje kwijt. Toen ik indertijd de woorden niet meer vond, verloor ik ook de Uwe. Een voor een verdwenen de reacties van dit log. Sommige reacties bleef ik me woordelijk herinneren, maar van anderen kende ik nog slechts de toon, of enkel dat iemand had gereageerd zonder dat ik me verdere details voor de geest kon halen. Ik zag het met lede ogen aan. Ik stond erbij en ik keek ernaar.

Nu, ineens, vanavond, vanuit het niets, staan ze er weer. Netjes bij het bijhorende postje.

Ik heb U opnieuw gelezen deze avond en gezien dat het goed was.

U was en bent een fantastisch publiek.

De woorden voorbij

2006-05-31T13:46:00.000+02:00

Zo

2006-05-29T17:32:00.000+02:00

‘Ik ben zo niet’, had ik gezegd.

We liepen langs de mediterrane kust, de zon op haar laatste benen. Het was een weerzien van oude bekenden. Een gesprek als de korte samenvatting van het afgelopen leven.

Ook de liefde passeerde de revue, daar bij die langzaam verdwijnende zon. Natuurlijk passeerde de liefde de revue. Dat eeuwig boeiende onderwerp. Dankbaar ook. Iedereen heeft steeds wel een mening, een goede raad, een gratis analyse. Ook al heeft niemand een flauw benul. Maar misschien, weet je. Waarschijnlijk is het. Of wellicht komt het omdat.

Hij suggereerde me een meer liberale houding aan te nemen in de liefde. Wat rondkijken hier en daar. Snuisteren in de winkel van de liefde. In het rek ‘nieuwe collectie’ sneller iets uitkiezen, aanpassen en kijken of het mij stond. En terughangen zo het kleedje knelde.

‘Ik ben zo niet’, zei ik dus.

‘Ach’, was zijn laconieke antwoord, ‘mensen zijn zoveel niet’. Wat volgde was een verhaal over hoe hij, nu een zeer sociaal iemand, tijdens zijn studententijd niets dan een computer nodig had gehad. Verstoken was geweest van sociaal contact. Ik kon het me haast niet voorstellen. Deze praatvaar? Deze humorist? Deze zeer onderhoudende causeur?

Nu, een maand later speelt deze zin nog steeds door mijn hoofd. Hoe 'zo' is een mens?

Niet dat ik ondertussen aan het shoppen ben gegaan.

Tourista – le diarrhée du voyageur

2006-05-21T07:25:00.000+02:00

Gisteren had ik het nog stoer beweerd. Ik, ik eet alles en let nergens op. Ik had naar hout in mijn onmiddellijke nabijheid gezocht, maar niet gevonden. Had ook mijn binnensmonds gegrinnik proberen verstoppen toen collega D. netjes haar handen had ontsmet voor het eten. Hij straft onmiddellijk, zoveel is zeker.

Het vormt een schril contrast met de ogenschijnlijke steriliteit van deze reis. De steriliteit van torenhoge luxehotels, de steriele aaneenrijging van geairconditioneerde vertrekken. Van hotel naar taxi naar shopping mall naar auto naar restaurant naar hotel. Alsof we tijdelijk leven in een cocon, afgeschermd van de broeierige doch uitputtende tropische hitte, de verstikkende uitlaatgassen, het onaflaatbare geroezemoes van een overbevolkte miljoenenstad en zijn schrijnende armoede. Wat je niet ziet is er niet. De kracht van een idee, zoals het katoenen lapje dat men hier voor de mond hangt bij het motorrijden om zich tegen de schadelijke uitlaatgassen te beschermen.

Heel af en toe slaat de werkelijkheid je in je gezicht. ‘Madam please’. Een vertederend kind dat op dit uur van de avond netjes gewassen in bed hoort, of misschien nog net in de zetel voor dat laatste T.V. programma – vooruit, voor een keer dan - kijkt je met donkere kijkers recht in de ogen. Je eerste impuls is het kind bij de hand te nemen, te ontvoeren naar je hotelkamer, te wassen, te voeden, te knuffelen, dan uit winkelen te nemen - een schattig jurkje, bijpassende schoenen, - om dan samen, hand in hand, een ijsje te likken.

Je glimlacht wrang in het besef dat de balans te verstoord is om met een paar rupia terug in evenwicht te brengen. Daar loop je alweer verder. Op naar het volgende airco-station.

pakkans

2006-05-18T16:55:00.000+02:00

op het puntje van mijn tong
lagen worden woorden woorden
kiezen moest ik wel en snel
voor ze vlogen naar ijler’ oorden

dus vroeg ik Hem om te bevriezen
het nu - van voor en na ontdaan –
zodat ik geeneen en moest verliezen
en in alle rust kon schrijven gaan

Elk nadeel heb zijn voordeel

2006-05-05T12:12:00.000+02:00

Ze was zo hard bezig hem te missen dat ze al haar zorgen vergat.

Dingen die je doen glimlachen na een week deugddoend buitenland

2006-04-01T14:53:00.000+02:00

Verwonderd opkijken bij het zien van een Belgische nummerplaat en je pas nadien realiseren dat dat niet zo ongewoon is op Brusselse wegen.

Terugdenken aan die dag dat je naar je blote tenen kon kijken. De hele dag.

Thuiskomen en een muts en handschoenen vinden op je bed, deze bekijken als waren het vreemde wezens uit een ander universum en je realiseren dat je overwoog deze mee te nemen in je bagage en dit bijna niet meer kunnen vatten.

Je blog en comments checken.

Quote

2006-03-10T10:20:00.000+01:00

"Visie is een kwestie van verblinding."

Dit zijn woorden van Bernlef, gehoord uit de mond van Hugo Brems op Kunststof, Nederlandse Radio 1. Woorden die ik dankbaar herhaal bij gebrek aan eigen verhaal.

De eigen stem doet het momenteel niet. Ik kom niet verder dan wat schor gestamel. Wat wil je ook. Meer dan een jaar heeft ze gezwegen, niet getraind. Met bevroren stembanden tot gevolg. Vandaar dit doorgeefluik-postje.

Zonder einde geen begin

2006-03-08T21:57:00.000+01:00

Hier was ik eerder, hier kom ik terug. Een tijd van komen. Een tijd van gaan. Een tijd van nog eens komen kijken hoe dit ook alweer voelde. En merken dat dat niet geheel onprettig was. En bedenken dat we dat misschien toch wel hebben gemist. Het is als met de winter. Altijd weer klagen dat hij deze keer toch echt wel te lang duurt. En doen alsof we vrezen -- even toch echt wel -- dat de lente deze keer uitblijft. Tot november of zo. Maar we weten wel beter. Cirkels. Overal cirkels. Alles komt terug. Ook ik, hier. Hopelijk passeert uw weg hier ook nog een keer.

Stoken met stokken

2005-01-17T13:16:00.000+01:00

Beleefd opgevoed zijn, het is wat. Geen ellebogen op de tafel tijdens het eten. Niet met je mond vol praten. Twee woorden, dank u wel mevrouw. En nog: een vraag negeren valt lastig. Vandaar, mijn plichtsbewust antwoord op het stokje van Anneke.

1. Wat is de totale grootte aan muziekbestanden op je computer ?
5 Gig. Maar mijn draagbare en o-zo-aaibare externe harde schijf draagt nog zo'n 18 Gig extra, al zit er wel wat dubbel tussen.

2. Wat is je laatst gekochte cd ?
Gekocht om weg te geven: Here be monsters, Ed Harcourt
Gekocht en gehouden: Birthmarks, Ozark Henry

3. Wat is letterlijk het laatst geluisterde nr voor je dit bericht las ?
Dat was vanmorgen. Ik denk dat ik Kowlier koos.

4. Geef 4 nrs door die je heel vaak beluistert of die veel voor je betekenen.
1. Mark Lanegan: One hundred Days. 'like one long season of rain I will remain thinking of you'
2. Rufus Wainright: Cigarettes and Chocolate Milk
3. Ghinzu: de godganse 'Blow', keer op keer (en als u het niet kent: het aanstaande concert in de AB is uitverkocht! Wat jammer nou. Voor u toch!)
4. Interpol: Antics CD, top-rated volgens mijn aaibare schijf, al vrees ik dat het zijn hoogtepunt voorbij is.

5. Aan welke 3 personen geef jij het stokje door en waarom?
Misschien moest iemand een linkje maken waar we met zijn allen kunnen overgaan tot de rituele muziekstokkenverbranding. In afwachting en zo gewenst, zijn er te krijg voor de stokkenliefhebber via comment of mail.

vormvast

2005-01-11T14:30:00.000+01:00

teken de rand rondom
hoe ik best ben
een klare krijtlijn
als het andersom

van deze gezet met gezag
rond het lauwe lijf
dat op de kouwe
stenen net nog lag

na positie nemen
vormgegeven
met rigide houvast
ademloos wezen

Mijn wensen voor U

2005-01-11T01:10:00.000+01:00

Een jaar van driehonderd vijfenzestig dagen. Van elk vierentwintig uur.

Doe er uw voordeel mee.

Stuk

2004-12-29T13:47:00.000+01:00

Een vrouw uit één stuk, zegt hij.

Hij weet het nog niet, denk ik dan. Hij weet het nog niet van de verschillende stukjes. Van de gespleten delen, van de mozaïek. De uitdeinende stukjes in het ik heelal. Van de verbrokkelde staat van zijn. En de gapende gaten tussenin. Mind the gap.

Geen mens bestaat uit één stuk. Kneedbare massa van telkens weer veranderende deeltjes. Potpourri. Regenboogkleuren. Rood. Oranje. Geel. Groen. Blauw. Indigo. Violet. Van alles een beetje. Soms zijn we monochroom. Louter stralend geel. Of dartel groen. Meestal een bonte mix. Droomroze en dieptriestblauw. Of appelblauwzeegroen met een gouden randje. Of botsend oranje en rood.

En dan zijn er de verloren stukjes. Kwijtgespeeld onderweg. Weggebeten door de ijzeren tand des tijds. Ruw afgerukt. Onvermijdelijk vandalisme van de ziel. Kleurloze deeltjes. Inkleuren pakt niet meer. Grijze vlekken in de mozaïek.

De regenboog in zijn volheid krijgt men niet vaak te zien. Ook durft de samenstelling van het kleurenpallet al eens wisselen. Onderhevig aan vele factoren. De situatie. De hormoonspiegel. De stukjes van de ander. En God weet enkel welke dingen nog.

Ik antwoord niet. Zijn blik weerspiegelt enkel kleur. Warmgeel en vuurrood vooral. Ik glimlach en kus hem terug. In oudroze.

Vreselijk relatief

2004-12-27T21:48:00.000+01:00

Twee Belgen zijn omgekomen in Thailand. Vreselijk.
Meer dan twintigduizend mensen kwamen om tijdens de recente aardbevingen in Zuid-Oost-Azië. Vreselijk.
Tienduizend mensen sterven aan de gevolgen van AIDS. Elke dag. Vreselijk.

Zij

2004-12-25T22:36:00.000+01:00

Ze had me aangekeken. Haar ogen groen, 'groene ogen heb ik', had ze gezegd toen ik haar complimenteerde met haar bij-haar-ogen-passend-blauwe blouse. Ik zat in de zetel en hield haar hand vast. Als geliefden. Haar huid zacht en koud. Dat dat altijd zo was, had ze gezegd, ze had verteld van die keer in de zomer dat iemand haar had opgezocht om verkoeling te vinden. Zij als koelpaal. Moeilijk voor te stellen. Maar dat dat vanbinnen niet het geval was natuurlijk. Daar had ze het steeds warm. Dat wist ik, van dat warme hart van haar. Waarvan de dokter onlangs had gezegd dat het te groot was. Het onvermijdelijk sleet van vele lange dagen. Alsof dat nieuws was. Van het goud en de peperkoek had hij niets vermeld.

Ik ging als eerste slapen. Wou een paar stille momenten in mijn kamer van weleer. Op vakantie in mijn eigen verleden. Ik kuste haar en kneep tergend in haar lange oorlel. Nu kon ik nog.

Enkel dit

2004-12-21T11:06:00.000+01:00

Drie keien en wat zand
tussen mijn tenen
net genoeg voor
het bouwen van een kasteel
en dan kijken hoe het tij
nader komt

Ik ga digitaal

2004-12-13T22:25:00.000+01:00

De ene dag is de andere niet. Ze komen in verschillende kleuren, lengten en gewicht. Ze komen op je af, onvoorspelbaar als lottoballetjes. Je kan enkel aannemen, de arm langzaam van links naar rechts bewegen, de arm fier op borsthoogte, het balletje wegleggen en op naar de volgende. Zoals de lottoballenjuffrouw – of hoe heet zo iets – altijd netjes deed, toen ik op zaterdag met verse pijama en nat haar nog T.V. keek. Balletje na balletje, deed ze dat. Met steeds dezelfde strakke glimlach.

Maar sommige dagen doen het lachen vergaan. Dan vertrek je liefst zo snel mogelijk, langs de achterdeur en op kousevoeten. Of er hangt een geurtje aan. Andere zijn zo zwaar dat er haast geen beweging in te krijgen valt.

Maar er zijn dagen bezet met diamantjes. Rondom rond. Schitterende lichtpuntjes. Sterrenregen. Oogverblindend en zinnenstrelend. Stralend voorbij de geijkte contouren. Zelfs de tanden van de lottoballenjuffrouw gaan bloot.

Maar het levensschip vaart voort en bij het omkijken worden de lichtjes steeds kleiner. En de tijd komt onherroepelijk dat ze aan de blik worden onttrokken.

Mijn ziel geef ik de duivel om mijn lijf te digitaliseren. Mijn ogen. Vel. Gehoor. Alles op DVD! Zodat ik straks in het bejaardentehuis, als het leven geleefd is, in het bijzijn van mijn Parkinsontremor, valse tanden en looprekje het DVDtje ‘December 2004’ kan bovenhalen.

Haast

2004-12-04T14:04:00.000+01:00

we lopen samen door de stad
en ik, ik kan niet wachten
tot ik straks alleen zal zijn
met jou in mijn gedachten

Over wat Murakami met mij doet

2004-12-03T01:06:00.000+01:00

Dernièrement, j'ai eu des difficultés à vivre dans la réalité. Ca peut ou ne peut pas te paraître étrange, mais c'était comme ça, c'était ma réalité personelle. Pour te rassurer, je n'ai pas eu des hallucinations, ni d'autres formes d'illusions sous forme de petits nains ou des petits hommes verts de Mars. Non, rien de si spectaculaire. Dans un état permanent de rêve vague j'étais. Tout a fait concentrée sur la partie surréel et sensible du moi. Comme si j'étais entourée d'un cocon, qui bloquait tous les canaux liés à l'extérieur et qui donnait toute liberté et espace à cette partie de s'étaler en toute gloire. Ca peut te paraître un drôle d'état d'être et beaucoup de personnes, j'en suis sûre, me donneraient des milliers de conseils pour me "guérir"(« sort et forces-toi de voir des gens » « regarde la télé » « fais des sports ») mais, en faite ça me plaisait, cet état. Ca donnait une tranquillité et une sérénité énorme qui était comme une drogue. Entre-temps je suis retournée dans la réalité, malheureusement...

Les causes de cet état, je crois, étaient variées. La pleine lune peut-être. La chaleur qui empêchait un sommeil normal. Mais surtout, le livre dans lequel je vivais (« The Wind-up Bird Chronicle » de Haruki Murakami -- original en Japonais). Oui, vivre plutôt que lire. Bouleversant. Le bizarre rendu normale, sans être new-age, allant plus au fond des choses que l’on avait pu croire. Si tu ne connais pas ce livre, arrête-toi là, annule tous tes rendez-vous et dépêche-toi au magasin de livres subito presto et achète-le! J'ai l'impression que tu ne vas pas le regretter.

Dit komt uit een brief die ik schreef aan een vriend tijdens de zomer van 2003. In het Frans omdat hij Fransman is en ik te lui om het te vertalen. Maar ik wou dit toch met u delen, nadat hij mij voor was geweest. En begin niet te mekkeren over fouten tegen de Franse taal, mijn vriend had de boodschap zeer goed begrepen.

Waarom waarom?

2004-11-29T22:28:00.000+01:00

Er zijn waarom-ers en daarom-ers. Waarom-ers blijven plakken aan de vraag omtrent hun doen, zodat ze soms niet meer aan daden toekomen. Daarom-ers negeren het vraagteken halsstarig om er soms pal tegenaan te lopen.

U mag drie keer raden tot welke categorie ik, en dit blog met mij, behoor.

Frans zegt het (nog) beter

2004-11-23T14:04:00.000+01:00

Wat lijkt het zoveel grootser om met iemand ‘des atomes crochus’ te hebben in plaats van louter chemie.

Al is dat laatste ook niet te versmaden.

Citaat

2004-11-19T20:41:00.000+01:00

'Welkom aan boord, meneer Pilgrim,' zei de luidspreker. 'Hebt u nog vragen?'
Billy likte zijn lippen af, dacht een tijdje na, informeerde ten slotte: 'Waarom juist ik?'
'Wat een typische Aardse vraag, meneer Pilgrim. Waarom juist u? Waarom juist wij? Waarom wat dan ook? Omdat dit moment nu eenmaal zo gestructureerd is. Hebt u wel eens een insect in barnsteen gezien?'
'Ja.' Billy had toevallig op kantoor een presse-papier, een klont gepolijste barnsteen met drie lieveheersbeestjes erin.
'Nou, meneer Pilgrim, wij zitten gevangen in het barnsteen van dit moment. Er is geen waarom.'

Uit Slaughterhouse-Five or The Children's Crusade, K. Vonnegut

Lost in New York

2004-11-14T16:33:00.000+01:00

Paul Auster zou voorlezen ergens in New York. Ik had zijn trilogie net uit en dat smaakte naar meer. Ook was ik onder de indruk geraakt van de man zelf toen ik een paar weken terug een interview met hem zag (dankzij een tip van Zebra). Wat hij zei, over toeval en rare coïncidenties, het leven eigen, de mechanics of reality. En de manier waarop hij dat deed. Lichtjes bedachtzaam, maar met een ongeziene kracht. Was het uitstraling? Charisma? Louter welsprekendheid? Ondanks zijn grote visogen, zijn lichte lispel had ik aan zijn lippen gehangen in een soort kritiekloze verafgoding.

Hij was ook opgedoken in mijn dagdromen. Hij zat steevast op een bankje, het notaboekje in de hand, en ik ging steevast naast hem zitten. Ik zou nog net in staat zijn mijn ontzag en verlammende adoratie weg te slikken. Zijn openingszin zou mij bijna omverblazen en terwijl mijn konen donkerrood kleurden zouden we in gesprek raken. En praten zouden we. Over de mechanics of reality, over alles en over niets. Het zou een stralende nazomerdag zijn, vogels zouden fluiten en de nazomerbloemen zouden wiegen in de wind. En daar op ons bankje met ons allesomhullend gesprek zouden we zeer content zijn met alles en niet gestoord worden door niets. Hij zou zijn hoofd lichtjes schuin houden terwijl ik sprak maar zijn ogen zouden recht in die van mij kijken. Een blik zo scherp dat hij je in stukjes snijden zou als je niet oplette.

Soms werd de dagdroom ook wilder. Dan werd het feest, met eten en gesprek, lachen en kijken, denken en dansen. Lost in Translation maar dan in New York.

Na het optreden stond de schrijver, samen met vrouw, dochter en nog wat anderen na te praten. Ik passeerde het groepje op een paar meter. In mijn rugzak zat zijn boek en een balpen. Behalve puberale vond ik geen enkele reden om hem het boek te laten signeren en liep door.

Hoogdag in zijn hoofd

2004-11-09T01:56:00.000+01:00

Iedere maandag, woensdag en vrijdag loop ik even door een hoofd met kronkelende gangen op een kamerbreed woordentapijt. Hoge ruiten laten de werkelijkheid in volle glorie binnen. In het midden zit hij, stil in een grote zetel en kijkt met wijde ogen die wereld in. Af en toe staat hij op, wandelt bedachtzaam naar de kast. Op de schappen liggen woorden, schijnbaar achteloos op kleine hoopjes. Hier en daar neemt hij er eentje vast, bekijkt het van alle kanten, wikt het, weegt het, proeft het, klopt erop om te horen hoe het klinkt. Soms legt hij het terug, soms lichten zijn ogen op en houdt hij het woord bij zich. Soms komt met één woord een hele slinger andere mee, aan elkaar vastgemaakt met ragfijne draadjes. Soms kleeft een beeld aan de tros.

Hij keert terug, zijn armen vol, en gaat zitten. Op de achtergrond klinkt zacht sirenengezang. Hij plukt nog een woord uit de lucht en begint aan zijn ingenieus vlechtwerk. Een rechthoekje komt te voorschijn, met daarin een brokje aangelengde poëzie of een stukje poëtisch geconcentreerd proza, klaar om de wereld te verbazen.

Maandag, woensdag en vrijdag, het zijn de hoogdagen van het Woord. Het woord van Bernard Dewulf*. Als ik ooit in een hoofd mag wonen, laat het dan het zijne zijn.

Al was het maar om te weten of bij hem ook alles ondersneeuwt, in het geval een stukje klaar is. Geen woord meer zichtbaar of vindbaar. En of de koude hem ook om het hart slaat, bang of er nog wel iets komt.

Maar zie, hìj zet zijn eerste stappen alweer, aarzelend in de krakende sneeuw die verdwijnt onder het licht van zijn klare blik.

* Bernard Dewulf schrijft stukjes voor de krant De Morgen op maandag, woensdag en vrijdag. Hij heeft ook een gedichtenbundel 'Waar de egel gaat', moeilijk vindbaar maar zeer het vinden waard.

Rock 'n Roll

2004-10-27T01:10:00.000+02:00

Ik tik dit stukje met twee handen, een linker en een rechter. So what, hoor ik u denken. Inderdaad, op het eerste zicht niet veel bijzonder. Twee keer vijf vingers, twee ringen, nagels, ongelakt, een opgeblazen ader hier en daar. Zo zijn er wel meer.

Ware het niet dat de rechter, vandaag, zo net eigenlijk, de hand van Mark Lanegan heeft geschud. Als ik heel goed kijk zie ik de afdruk nog.

Slapeloos

2004-10-26T10:55:00.000+02:00

Joggen in hét park.
Pompoen met kaarssaus.
Afwezige torens.
Verkiezingswaanzin.
Waanzin tout court.
Indian Summer.
Carmen in de Met.
J.’s lach en de blink in zijn ogen.

Een greep uit de lijst 'dingen om naar uit te kijken'. Reikhalzend. U hebt geen idee. Slapeloos als zij zal ik zijn!

Cirkelend rond de navel

2004-10-23T20:00:00.000+02:00

Linksaf, rechtsom of rechtdoor? De fast lane, efficiënt, of de scenic route, grillig, onvoorspelbaar en adembenemend af en toe? Of gewoon rechtsomkeer? Geen idee, het is moeilijk navigeren zonder wegenkaart.

Dat ik verhaaltjes vertellen wou, kleine brokjes in woorden verpakte realiteit, uitgesneden door het mes van mijn zintuigen. Verhalen over dit en dat, een moment van blinkende schoonheid hier en daar. Er is zoveel als je oplet. Zo dacht ik in het begin.

Maar hoeveel van mezelf toon ik hier? Steeds weer voel ik aanzetten tot verhalen die verder gaan. Of juist dichter bij huis zijn, verhalen over het eiland Ik. Drang om mezelf open te plooien als was ik een al te krap verpakte tent. Het podium op te kruipen, kijk mij, mijn huid af te stropen en u mijn blote vlees te laten zien. Een gaatje in mijn schedel te boren en mijn dromen Aladins-gewijs te laten ontsnappen. U mee te sleuren in de tyfoon van twijfel rond mijn navel. Mijn hart uit te rukken en u de blauwe plekken te tonen. Kijk daar, dat is van toen, en daar aan de achterkant, van toen. Zie ik, louter ik.

Ik ben niet alleen, het nadrukkelijk ik is alomtegenwoordig. Vele eilandjes ego in de meedogenloos eindeloze zee. Zie mij, schreeuwen we, vuurpijlen in unison. De cultus van het allermenselijke. Niet voor niets. De realiteit van de ander slaat een brug, weg uit het eigen begrensde land. Een blik in de spiegel later ben je niet langer daar, maar de aan de andere kant van het glas. Elders is altijd beter.

En toch. Iets trekt tegen. Te exhibitionistisch, ongepast opdringerig, nutteloos, vuile was hoort niet openbaar. Ook al zijn we, elk op ons eigen eiland, eender, ontelbare variaties op hetzelfde thema ‘mens’, allen vastgeketend aan de banale werkelijkheid. Het eigen menselijke relativeert niet licht.

Enter Eddy

2004-10-21T01:54:00.000+02:00

Voice kennen jullie al, de commentator. Hij is nog steeds op post. Hij sloft overal achter me aan met zijn lange passen en braakt zonder oponthoud woorden die passen bij mijn acties. Een lange slome vent, sluik blond haar op een staartje, steeds met een beate glimlach en onder een onafgebroken schouderophalen. Ik ben aan hem gewend geraakt ondertussen, zoals dat met alles gaat. Meestal hoor ik hem zelfs niet meer en is hij verworden tot de muzak in het station, een noodzakelijk kwaad.

Sinds kort is Voice niet meer alleen. Eddy, excuseer Mijnheer Eddy, de editor, heeft hem vervoegd. Deze houdt het midden tussen een strenge professor en een beschimmeld ambtenaar. Zijn brillantine haar ligt strak over zijn hoofd in een keurige zijstreep. Af en toe duwt hij zijn brilletje wat hoger op de neus. Meestal krabbelt hij iets in zijn notaboekje, rolt met zijn ogen, slaakt zuchten of staart me onbegrijpend aan.

Vergeleken met Eddy is Voice een lamme goedzak, zelf ook vaak het voorwerp van Eddy’s gespot. Voice probeert het dan een tijdje low profile door enkel commentaar te geven op fluistertoon, maar na een tijdje begint zijn stem weer luider te klinken, met meer ooggerol tot gevolg. Voice neemt wraak door af en toe schalks zijn pantoffel te verliezen, waar Eddy dan keer op keer over struikelt, zijn neus in zijn notaboekje. Nooit vond ik slapstick grappiger.

Ik wil nu van Eddy af. Iemand zei me dat ik hem beter aan mijn tafel uitnodigde en probeerde hem te ontdooien. Zelf dacht ik eerder aan een krachtig narcoticum in zijn soep, een knevel om zijn mond, een vuurtje aan het notaboekje.

Of gewoon doorgaan met schrijven, oeverloos woorden schrijven zonder onderscheid, woorden in overdosis. Tot hij duizelt van de woordenbrij en er genoeg van krijgt.

Of U dat ten goede komt kan ik niet garanderen.

Relatief positieve post-moderne gedachte (RPPMG)

2004-10-19T23:02:00.000+02:00

Niets:
dat is niet veel,
maar wel genoeg,
soms.

Uit het straatbeeld

2004-10-18T13:48:00.000+02:00

Maintenant je sais des choses qu'avant je ne savais pas que j'ignorais.

meer

2004-10-18T13:44:00.000+02:00

kom hier, zet u,
dicht bij mij,
dan verliezen we niets
en winnen we allebei

Dubbel

2004-10-16T13:26:00.000+02:00

Een parkeerplaats op vrijdagavond was een godsgeschenk in mijn buurt. Ik vond er een tijdens het eerste rondje. Goed teken, dacht ik, al wist ik niet goed wat ik daar verder mee bedoelde. Welk goeds ik dacht dat me te beurt zou vallen en waarom. Zie je wel, leken ze te schreeuwen, voor het geluk geboren, zoals mijn moeder te pas en te onpas beweerde. De bevestiging van mijn levenslot in die vier lege meters. Geluk zat in kleine dingen.

Thuis was het stil. Ik hurkte voor het CD rek en zocht iets voor herfstdagen als deze. Terwijl ik Bach uit het rek haalde, was het er ineens. Ik was twee, ontdubbeld. Een plots besef, alsof elders iemand op dat eigenste moment een schakelaar van off naar on had geknipt. Het voelde niet eens raar, het was louter een vaststelling van feiten.

Er was de ik die meedraaide in de draaikolk van het leven, die dingen af moest hebben en rekeningen betaalde. En er was de ik, daar, op het parket bij de CD speler. Stiekem leefde de laatste ik het leven van de andere, kroop in haar huid en sprak haar lijnen. Een glansrol, want niemand had het in de gaten. Waar het besef plots was gekomen was het ontdubbelen zelf traag geweest. Ongemerkt traag, zoals je van je naasten ook pas ineens de sporen van het voortschrijden van de tijd ziet. In het begin was er slechts één versie geweest, maar ergens in de ontwikkeling was er een miniem verschil geslopen tussen beide kopijen en dat had zich bij elke volgende versies versterkt.

Ik keek naar de dingen die hier binnen handbereik waren. De T.V., de muziek, de boeken, de volle koelkast. Het comfort en het dak boven het hoofd. Het leken verboden vruchten met beperkte levensduur. Iemand zou de maskerade ontdekken en een einde maken aan dit warme nest. Ik stak de CD in de speler en onderdrukte visioenen van mezelf met een bord koude soep voor de neus bij het Leger des Heils. Mijn lievelingsstukje haperde en veranderde in een industriële track. Een slecht teken.

Er klonk rusteloos hondengeblaf, ongepast voor de buurt, zeker op dit uur. Ik keek uit het raam. Over de laadbak van de witte pick-up was een zeiltje gespannen met daarop een groot rood Yin Yang teken. Vier hondenkoppen staken door de ijzeren spillen naar buiten. Vooraan stond het venster op een kier om lucht te voorzien voor nog een vijfde.

Ik stopte de CD en ging naar bed. Het geblaf hield aan tot ik in slaap viel.

zoek

2004-10-13T11:19:00.000+02:00

je blijft ongevraagd
in eenvoudig
gekloond meervoud

- hier kom je binnen,
daar lees je,
ginds rook je,
elders slaap je,

enzovoort,

en telkens weer kus je,
mij met al je lippen
bijna - en telkens weer

veeg ik je uit
met het verzoek
eerst aan te bellen,
volgende keer
ik je zoek

Domino

2004-10-12T16:15:00.000+02:00

De koffie smaakte zuur. Dat kwam door de melk. De thee smaakte naar koffie, in diezelfde tas. De pizza smaakte naar munt door de theerest op mijn tong. In huis bleef de pizza funghi brandgeur hangen.

Ik had beter fruitsap gedronken deze morgen.

Niet slegt

2004-10-10T20:12:00.000+02:00

Of Vlaamse schrijvers wel eens een filiaal van de Slegte binnenstappen, vraag ik me af. Een eigen boek, toch een stuk van zichzelf, in de rekken zien staan moet keihard pijn doen. De Slegte is het laatste station op weg naar de eeuwige vergetelheid. De laatste reddingsboei. Nadien rest enkel het grote niets.

Misschien doen ze het stiekem, de schrijvers. ‘Waar ga je heen, Herman?’, vraagt een schrijversvrouw op een doordeweekse middag als haar man aanstalten maakt het huis te verlaten. ‘Oh, nergens, schat, gewoon een ommetje maken, een luchtje scheppen. Niets helpt beter tegen mijn schrijverskramp.’ Buiten het huis zet de schrijver een grote donkere zonnebril op, verstopt zijn lange haren onder een maf geruit petje en drapeert een dikke sjaal rond zijn hals en de onderkant van zijn gezicht om zo naar de winkel te togen. Daar sluipt hij behoedzaam langs de rekken. Hij begint bij Zola, veinst wat interesse hier en daar en werkt zich zo naar het begin van het alfabet. Het meisje dat bij Brouwers staat te dralen, kijkt even op. Zou zij de smart en schroom kunnen vermoeden die achter het lijkbleke gelaat van deze man schuilgaat?

Het moet ze een troost zijn door andere pareltjes te worden omringd. Ik zie de Nederlandse vertaling van Michael Ondaatjes ‘In the Skin of a Lion’. Een boek dat mij ooit hevig beroerde met zijn suggestief taalgebruik: 2.5 euro. The Bonfire of the Vanities, van Tom Wolfe, in Nederlandstalige versie, in één woord subliem: 4.9 euro. De volledige werken van ene William Shakespeare: 12.99 euro. Zo kan ik nog een tijdje doorgaan.

Ik tel 25 euro neer voor mijn vijf nieuwe aanwinsten. Mijn redeloos mededogen had er meer willen redden, maar de grenzen van de portemonnee waren sterker. Naast de kassa staat Jelinek’s ‘Kinderen van de doden’. De ultieme troost, denk ik, zelfs werk van kersverse Nobelprijs winnaars staat hier. Later lees ik dat Querido, de uitgever van de Nederlandse vertalingen van deze dame, de rechten van haar boeken 4 maanden geleden van de hand deed aan de Slegte. Een vraag om die rechten terug te kopen na het Zweedse verdict werd gelukkig geweigerd. De smaak van wraak kan zoet zijn.

Refrein op bestelling

2004-10-07T16:40:00.000+02:00

Graag een partituur voor mijn refrein.
Zo’n lichtvoetig metrum, gelardeerd met rijm,
kwinkslag en tussen de regels ook wat moed
daar ik er steeds wederkeren moet.

De strofes vul ik zelf wel in,
met, ach, allerlei amusante onzin,
wat leegte hier, een traan of vier
en wie weet wat wangenrood plezier.

Menigeen heeft het me voorgedaan
op zich lijkt er niet eens zo veel aan,
maar hier en nu zou het me sterken
als U het refrein op zijn minst zou bedenken.

Mannentekort

2004-10-04T23:10:00.000+02:00

In mijn wereld dan. Iedereen mannelijk die ik mijn leeftijd of jonger schat krijgt steevast het predikaat 'jongen' opgeplakt. Een strategie die ik overigens lang niet klaar voor verandering acht. Een acuut tekort doet zich vooralsnog niet voor, al is een nakende mannendroogte onafwendbaar.

In mijn wereld dan.

Poëzie van plastiek

2004-10-03T23:22:00.000+02:00

De auto voor me hield halt. Ik remde en keek wat rond. Het was een druk kruispunt. Rechts van me brak een machine een huis af. Vanuit het afbraakpand kwam iets aanwaaien. Het was zwart en zweefde een paar meter boven de grond als was het een grote ballon. Het duurde even voor ik me realiseerde dat het een plastieken vuilniszak was, door de wind opgetild en meegevoerd. Langzaam stak hij de straat over. Hij maakte daarbij buitelingen in alle richtingen, een pirouette hier en daar, een zeldzame looping. Hij nam zijn tijd. De bewegingen herinnerden me aan het gracieuze slow motion van logge walvissen. Visuele poëzie in plastiek.

Ooit zag ik werk van een videokunstenaar die de capriolen van een klein wit plastiekzakje had geregistreerd. Een banaal wit grootwarenhuiszakje. Voortbewegend op de baren van de wind en dat gedurende een hele tijd. Ik was blijven kijken, die hele tijd, ontroerd. Nadien had ik dat een beetje raar gevonden, die ontroering.

Aan de overkant van de straat stond een boom zijn dans in de weg. Mijn ogen lieten hem los. Ik schoof op tot net voor het rode licht. Links stond een blonde jongen op een ladder een affiche te vervangen. Daar aan de voet van de ladder lag hij weer! De wind drukte hem zachtjes tegen de ladder aan, hij leek een lieve kat die kopjes gaf en om wat aandacht bedelde.

Het licht sprong op groen en ik reed verder. Ik keek nog even achterom en zag hoe de jongen de zak ruw wegschopte.

gestolen seconde

2004-09-30T16:21:00.000+02:00

ademen tot je duizelt
met bolle longen, ijl hoofd en
schijnbaar niet-zijn

en dan diepzeeslapen
ruisloos rommelvrij
mono-toon van niets
veelvoud van stilwit

bij het ontwaken
blanke sneeuw over de dingen zien,
laag na laag alles van wit ontdoen,
en opnieuw beginnen

Over-datum woord

2004-09-29T14:52:00.000+02:00

Modern. Zo passé.

Behang

2004-09-26T01:13:00.000+02:00

In mijn meisjeskamer had ik het behangpapier zelf mogen kiezen. Een jaar of veertien zal ik geweest zijn. Het was een wit papier geworden met hier en daar een set grillige streepjes in montere kleuren. Lichtblauw, roze, frisgroen en knalgeel. Geen pastel. Pastel was voor trutten. Het papier had een licht reliëf, alsof er duizenden kleine gasbelletjes onder zaten.

De kamer werd een totaalconcept waarin ik me zonder weerga uitleefde. De plinten werden in het geel van de streepjes geverfd. De gordijnen die mijn moeder maakte werden ook al voorzien van een band in dezelfde kleur. Zelfs op het dekbed kwam het vierkleurige dessin aan de ene kant, het eigeel aan de andere kant. Een symfonie in geel majeur. Het meisje van veertien zag dat het goed was. Zo had ze het gewild en zo was het geworden. Het was de tijd van het geloof in de maakbaarheid van de dingen.

Als het lang licht bleef en ik niet slapen wou, tuurde ik naar mijn behang. Met mijn ogen volgde ik eindeloos de contouren van de streepjes terwijl ik mijn jongemeisjesdromen droomde. De kleuren afzonderlijk vond ik niet eens zo mooi. Maar samen was het magie. Soms liet ik mijn vingers over de belletjes glijden als was het braille. Zachtjes. De belletjes mochten niet plat.

Toen ik het huis uitging was mijn broer naar mijn kamer verhuisd. Op het bed lag zijn dekbed, aan het bureau stond zijn stoel, aan de muur hingen zijn foto's. Maar het bleef mijn kamer dankzij het behang. En de hardnekkig gele plinten.

Mijn moeder belde. Ik vroeg wat ze zoal gedaan had de afgelopen dagen. Oh, antwoordde ze, niets bijzonders. Ik neem jouw kamer onder handen. Dat werd wel eens tijd.

Of ze kuisen bedoelde, vroeg ik. Nee, nee, zei ze, de plinten zijn al terug wit. Nu het behangpapier nog.

Sushi me

2004-09-25T23:59:00.000+02:00

rol me in je
van teen tot kop
druk zacht aan
en eet me op

Reflectie

2004-09-23T23:20:00.000+02:00

De plant voor het raam
langzaam heen gegaan
door tekort aan water:
uitlevingstheater.